Bilinmeyenler.

​Bir süredir hiçbir şey tam yerinde değil,en çok da:ben.Ve yine hayatın ortasında niye böyle olduğunu anlamaya çalışan biri var:yine ben.

Aslında kendimle alakalı çözemediğim o kadar çok konu var ki.Anlam veremediğim kendime çokça kızdığım bir sürü nokta var hayatımda.Bir de üstüne bu koca dağınıklığı  ortasında sınava hazırlanmaya çalışan koca yürekli bir Serranur var:)

Şu sıralar da kendime çok kızıyorum çünkü adam akıllı çalışamıyorum.Bazen sıkıldığımdan bazen dışarda bir şey daha cazip geldiğinden bazen sadece istemediğimden..Çoğunlukta sıkılmak vardır ama.Sonrasında gerçekten çok üzülüyorum çünkü yapmam gereken şeyler vardı ve ben yapmıyorum,yapmadım.İçim birden acayip sıkılıyor.Kendimi çok sorguluyorum bu anlarda mesela neden böyle olduğumu çok sorguluyorum.İstemiyor muyum?Niye böyle oluyor?Bu isteksizlik neden?Neyi eksik yapıyorum?Bunları soruyorum kendime ama yok bir türlü şu konuda kendime çekidüzen veremedim.

Aslında hayatımı tamamen üzerine kurduğum bir gerçek:meslek sahibi olma çabam.Daha çok küçükken bile hevesli olduğumu söylerdi annem.Hep severek yaptım aslında.Hala en büyük isteğim hayalimdeki mesleği elime almak,doktor olmak.Tabii ki hayatın getirdiği gerçeklerden biri:ekonomik özgürlüğe sahip olmak.Bir yandan zorunda olduğumu kabul ediyorum.Ama bu yolu kendim için ne kadar güzelleştirebilirsem benim için o kadar iyi..Ve içten içe hep bunu istedim.Çünkü bağımsız olmak,kendi kararlarını sormadan,minnet etmeden verebilmek benim için ulaşılması gereken bir nokta.Tüm çabam bunun için..İki sene önce ilk kez sınava girdim ve olmadı.Geçen sene tekrar girdim ve yine olmadı.Bazen bunu düşünmek bile beni yoruyor.Çünkü biliyordum istersem yapardım,aslında çok istiyordum yapamadım ama galiba bir şeyleri eksik ve yanlış yaptım.Olmadı ve bugün burdayım.Hep korktuğum bir konuydu mezuna kalmak şimdi ikinci mezun senemdeyim.Ve oturup adam akıllı ders çalışmam gerekirken bile tam anlamıyla bir düzenim yok.Çok sıkıldım.Neyden sıkıldığımı bile bilmiyorum ki..Aslında benim verdiğim en büyük savaşlardan biri de bu.Kendi dünyasında kocama  bir savaşın içindeyken hala hayata başka bir yerden tutunmaya da çalıştığım için bu kadar yoruluyorum.Ki bu sadece psikolojik bile olmuyor .Bazen gerçekten baş ağrıları,ağlama krizleri,kalp çarpıntıları beni buluyor.Ve ben çoğu zaman başa çıkmak,savaşmak bile istemiyorum.Günün sonunda ise en büyük tepki artık,tepkisizliğim oluyor.

Çok yorgunum aslında.Hem de çok..Zaten kendi dünyasında psikolojik olarak verdiği savaşlar,stresler varken bir de üstüme yıllardır içinde yaşadığım bazı dış etkenler  düşüyor.Düşünmek istemediğim o kadar şeyi düşünmek zorunda kalıyorum ki.Benim sorumluluğum olmayan konuları oturup saatlerce belki dert ediniyorum kendime.Sebeb olmadığım,elimde olmayan şeylerin bedeli yıllardır ödemekle bitmedi.Üstüme asla hak etmediğim bir sürü yük yükledim,yüklüyorum.Artık bunları taşımaktansa taşımak zorunda kalmış olmak beni daha çok yoruyor.Evet baş edebilirim,ettim de;halledebilirim,halletim de;çözebilirdim,çözdüm de ama niye ben bunları yapmak zorunda kaldım? Çok soruyorum kendime.Bazen keşkelerim oluyor bazen unutmaya çalıştığım bazen hiç olmamış gibi devam ettiğim..Ama var olan bir gerçek var,ne kadar yok saysan da en fazla üstünü örtebiliyorsun,silemiyorsun.

Aslında kafası çok karışık biriyim.Buraya yazarken bile iki cümle sonrasını unutup çok başka bir şey yazıyorum.:)Ne zaman bu kadar kafası karışık biri oldum bilmiyorum.Ne hissettiğimi bile bilmiyorum,sebepleri bilmiyorum,sonuçları bile bazen bilmiyorum.Kocaman bir bilmiyorumun içinde kaldım.Cevapları bile bilmiyorum.Neden böyle olduğunu tahmin edebiliyorum aslında.Çözmem gerekirken boşverdim,taşımam gereken bir yüktü bıraktım,duygularımı bastırdım,düşüncelerimi boşverdim,halletmiş gibi davranmaya çalıştım.Bırakmam gereken yerde yanlış bıraktım,dinlenmem gereken yerde dinlenmedim,konuşmam gerekti sustum sonra da unuttum zaten.Ne hissettiğimi bile unuttum,Nasıl mıyım?Bilmiyorum.Her şeyi çözmeden baskılaya baskılaya artık ne düşündüğünü bile unutuyorsun.Öyle anlar oluyor ki neye üzüldüğümü bile hatırlamıyorum.İçimde acısı kalıyor ama konusunu bilmiyorum.Gerçekten bilmiyorum.Günün sonunda kalan ise bu bilinmezliğin yarattığı yükler.Bize de sessizce sırtlanmak kalıyor en son.Yapacak başka bir şeyimiz olmaz çünkü.Beni ben taşıyabilirim ancak..

Yine de bu yazıyı böyle karamsar bitirmek istemiyorum.Çünkü en başta kendime verdiğim değerden ötürü hak ettiğim bazı gerçekler var.Umarım bunların hepsi en güzel şekilde nasip olur.(Özellikle meslek sahibi olmak.;)Bundan bir kaç yıl sonra bu sayfalara baktığımda değdi diyebilmeyi çok istiyorum.Savaştığım tüm savaşlara,mücadele ettiğim tüm anlara,hallettiğim tüm sorunlara değecek bir geleceğimin olması dileğiyle…Umarım bir kaç ay sonra Tıp fakültesinde ders dinleyen ve artık verdiği savaşları kazanmış biri olarak oturuyordum.En güzel şekilde,İnşallah..